نه نام حضرت فاطمه (س) در پیشگاه خداوند و معانی آنها
یونس به ظبیان مى گوید: امام صادق (ع) فرمود: فاطمه (س) در پیشگاه خداوند نُه نام داشت:
فاطمه، صدّیقه، مبارکه، طاهره، زَکِیّه، راضیه، مرضیّه، مُحَدَّثَه، و زهرا، سپس فرمود: آیا مى دانى معنى فاطمه چیست؟
عرض کردم: اى سرور من، معنى آن را براى من بیان کن.
فرمود: فَطِمَتْ مِنَ الشَّرِ: «به خاطر اینکه از هرگونه بدى، جدا و بریده شده است»
سپس فرمود: «اگر امیر مؤمنان على (ع) نبود، براى فاطمه (س) تا روز قیامت در سراسر روى زمین، همتائى نبود، از زمان حضرت آدم (ع) تا پایان دنیا» [اصول کافى ج ۱ ص ۴۶۱٫] و در پاره اى از روایات آمده،از این رو آن حضرت، فاطمه نامیده شد که او و شیعیانش از آتش دوزخ جدا و دورند، و بوسیله علم و کمال (از شیر گرفته شده و) از دیگران جدا است (یعنى بى نظیر است) و از عادت قاعدگى، دور مى باشد و انسانها از شناخت او عاجزند، و خداوند او و فرزندان موحّد و مؤمن او را از آتش دوزخ، دور مى کند، و همچنین خداوند دوستان او را از آتش دوزخ دور مى سازد. و روایت شده که: نام فاطمه (س) از این نام خدا «فاطر» اقتباس شده است. و آن حضرت را از این رو «طاهره» مى گویند، که از هرگونه زشتى و پلیدى، پاک بود و هرگز خود حیض و نفاس ندید. و از این رو به «زهراء» نامیده شد، که در هر روز سه بار نور جمالش براى امیر مؤمنان على (ع) جلوه مى کرد.
ابوهاشم جعفرى مى گوید: از امام حسن عسکرى (ع) پرسیدم چرا فاطمه (س) به زهراء نامیده شده است؟ در پاسخ فرمود: چهره ى تابان فاطمه، براى امیر مؤمنان على (ع) در آغاز بامداد مانند خورشید هنگام چاشت بود، و هنگام ظهر مانند ماه تابان بود، و هنگام غروب خورشید مانند ستاره ى درخشنده بود. و مرحوم صدوق (ره) از حضرت رضا (ع) نقل کرده که در ضمن گفتارى فرمود: وقتى که هلال ماه رمضان در آسمان ظاهر مى شد، نور فاطمه (س) بر نور ماه، چیره مى گشت بطورى که پنهان مى شد، و هنگامى که فاطمه (س) غایب مى گردید، نور ماه آشکار مى شد.
امام صادق (ع) فرمود: از این رو فاطمه (س) به نام زهراء خوانده شد که براى او در بهشت، قُبّه اى از یاقوت سرخ وجود دارد که ارتفاع آن به اندازه ى یکسال راه مى باشد، که بقدرت خدا در فضا آویزان است بى آنکه از ناحیه ى بالا به آسمان بسته باشد تا آن را نگهدارد و بى آنکه از ناحیه ى زمین داراى ستونى باشد تا پیوند با زمین داشته باشد، آن قبّه صد هزار در دارد، و در کنار هر درى هزار فرشته است، بهشتیان آن را مى نگرند چنانکه یکى از شما ستاره ى درخشانى را در افق آسمان مى نگرید، و مى گویند: این (بارگاه) درخشنده از آنِ فاطمه (س) است. و در روایت دیگر آمده هنگامى که خداوند اراده کرد تا فرشتگان را بیازماید،
ابر تاریکى به سوى آنها فروفرستاد که آنها همدیگر را نمى دیدند نه اوّلى آنها آخرى را و نه آخرى آنها اوّلى را مى دید، از درگاه خداوند خواستند تا آن تاریکى را برطرف سازد، خداوند خواستهاى آنها را پذیرفت، و نور فاطمه (س) را در همان وقت آفرید که همچون قندیل بود، خداوند آن را در اطراف عرش آویزان نمود، که بر اثر تابش نور آن، آسمانهاى هفتگانه و زمینهاى هفتگانه، نورانى شدند، فرشتگان خدا را تسبیح و تقدیس شما را تا روز قیامت براى دوستان حضرت زهرا (س) و دوستان پدر و شوهر و فرزندان او قرار مى دهم. و از نامهاى حضرت زهرا (س) این نامها است: حِصانْ، حُرَّه، سیّده، عذْراء، حَوْراء، مریم کُبرى و بَتول. روایت شده از این رو او را «بَتول» گویند که او هرگز عادت قاعدگى ندید، چنانکه مریم مادر حضرت عیسى (ع) نیز به همین خاطر بتول نامیده شد.
بعضى گفته اند: بتول در اصل از «بَتْل» بوده و آن به معنى انقطاع از دنیا و پیوستن به خدا است، و بگفته ى بعضى این نام بیانگر آن است که حضرت زهرا (س) نظیر و همتا نداشت.
مرحوم ابن شهر آشوب در کتاب مناقب مى گوید: و در روایات صحیح آمده که: فاطمه (س) داراى «بیست نام» است، و هر یک از آن نامها بیانگر یکى از فضائل او است، این نامها را مرحوم ابن بابویه در کتاب «مولد فاطمه» ذکر نموده است.
کُنْیه هاى آن حضرت عبارتست از: اُمّ الحسن، اُمّ الحسین، اُمّ المحسن، اُمّ الائمّة، اُمّ ابیها، و اُمّ المؤمنین.
این کُنیه ها در زیارتنامه ى آنحضرت آمده است. و در کتاب مناقب ذکر شده: در آسمانها به آن حضرت «نوریّه» و «سماویّه» و «حانیه» مى گویند.
حانیه به معنى آنست که او نسبت به شوهر و فرزندانش مهربان و دلسوز بود.
Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA